Delen
Slim hondje
Met een gevulde rugtas onderweg naar de glasbak (er zaten ook een paar potjes bij hoor) trof ik een vrouw met een langwerpig hondje. ‘even aan de kant Tommie, want die meneer heeft wat meer ruimte nodig’ het leek me best veel informatie voor een Teckel. Om mijn goede wil te tonen haalde ik het beestje even aan. Het mormel was ook best sympathiek en begroette mijn uitgestoken hand met een bescheiden likje. ‘je ruikt een ander hondje he?’ sprak de vrouw. Maar ik rook eerlijk gezegd helemaal niets. En weer tegen het hondjesbeest ‘Kom Tommie, die meneer moet ook verder’ Het was een enorm slim hondje kennelijk.
Maar ze had wel een punt (echt een heel raar kapsel had ze) want ik moest inderdaad verder. Er zijn dagen in mijn leven dat ik meer doe dan lege wijnflessen (en een paar potjes) in de glasbak smijten.
Dus Tommie was al zover weggelopen als het hondenriempje met stofzuigersnoeropwindsysteem toeliet. Maar zijn baasje was nog niet zover. ‘Als u het niet wil zeggen dan hoeft het niet hoor’ begon ze voorzichtig - en dan weet je als roller meteen welke vraag er gaat volgen- ‘maar mag ik eens vragen waarom u eigenlijk in die rolstoel zit? ‘Omdat mijn andere rolstoel in de was zit’ maakte ik er deze keer maar eens van ‘maar als u me niet wil geloven dan hoeft dat niet hoor’.
Ze geloofde me inderdaad niet had ik het idee, en kon mijn grapje blijkbaar ook niet erg waarderen want ze draaide zich subiet om, de stofzuigersnoerende Tommie achterna. Rare snuitster!
Wat had ik dan moeten vertellen? De waarheid? Mij te afgezaagd!
Aan een willekeurig persoon vragen: ‘Als u het niet wil vertellen dan hoeft het niet hoor, maar waarom loopt u op die schoenen?’
Dat ga ik doen!
