In memoriam Jos Hendriks

‘Een lieve man’ en ‘een icoon van de dwarslaesievereniging’; dit zijn de twee rake typeringen, die je het vaakst hoort als je aan mensen uit zijn grote netwerk vraagt waar ze het eerst aan moeten denken bij het verdrietige bericht dat Jos Hendriks is overleden.

Met warme, oprechte belangstelling kon Jos als geen ander een luisterend oor zijn als je er even doorheen zat, gevolgd door adviezen waar je wat aan had. Dit alles vergezeld van de hem zo kenmerkende humor en vriendelijke uitstraling. Het aantal mensen dat hij via de hulptelefoon bemoedigde en weer op weg hielp, is ontelbaar.

Vanaf 1980 (!) tot zijn overlijden op 7 november jl. heeft Jos zich met hart en ziel ingezet voor verbetering van de leefomstandigheden van mensen met een dwarslaesie. Wie kent niet zijn fijnbesnaarde columns in De Ketting en later Dwarslaesie Magazine? Als bestuurslid was Jos vele jaren een van de drijvende krachten van de vereniging: ledensecretaris van 1980 t/m 1988, penningmeester van 1989 t/m 2008, secretaris van 2009 t/m 2012. Jarenlang heeft hij de vereniging vertegenwoordigd in diverse landelijke besturen en commissies, bijvoorbeeld in de werkgroep toegankelijkheid van koepelorganisatie Ieder(in). Bij zijn afscheid als bestuurslid in 2012 werd hij benoemd tot erelid.
Jos deed het niet voor het pluche, hij deed het voor de zaak. Ook na 2012 bleef hij zich onvermoeibaar inzetten voor de dwarslaesiegemeenschap. De onlinecursus Weer op Weg, die inmiddels in alle revalidatiecentra de rode draad vormt van de dwarslaesievoorlichting, zou er zonder het doorzettingsvermogen, de kennis van zaken en de vele uren noeste arbeid van Jos niet geweest zijn. Een prestatie van formaat.

Jos was een door dwarslaesieprofessionals zeer gewaardeerde ervaringsdeskundige. Zonder hem als drijvende kracht zou bijvoorbeeld de lesmodule De verzorging van mensen met een dwarslaesie door verzorgenden, die nog steeds verkrijgbaar is in onze webshop, er niet geweest zijn. Ook heeft hij zijn stempel gedrukt op de richtlijn defecatiebeleid, die bij de opleiding van continentieverpleegkundigen in onze sector niet weg te denken is.

Het bestuur heeft Jos ervaren als warme vriend en belangstellende collega. En hij was het ‘historisch geweten’ van DON. Met Jos ging je er altijd ‘diep op in’, maar werd er ook altijd gelachen. Hij worstelde al een poos met z’n gezondheid. De laatste periode had hij te kampen met een ingezakte wervel, wat hem veel last bezorgde en aan zijn bed bond. Het weerhield hem er niet van om te blijven helpen waar hij kon. Kort voor zijn opname in het ziekenhuis stuurde hij ons nog zijn laatste columns met deze begeleidende tekst: ‘Ik hoop binnenkort te worden geopereerd, op mijn leeftijd en met mijn conditie wel wat spannend, maar er is geen andere oplossing’. Jos is 71 jaar geworden. Vele mensen met een dwarslaesie zijn hem zeer, zeer erkentelijk voor wat hij voor ons allen heeft betekend en gedaan.

‘Jos, je strijd is gestreden. Wat een respect en bewondering hebben we voor jou als persoon en als professional. Wij zullen je vreselijk missen.’

Jos Dekkers,

namens het bestuur van Dwarslaesie Organisatie Nederland