In de weg

Soms denk ik dat hij het erom doet, onze hond. Dat-ie aan het trainen is voor de wereldkampioenschappen in de weg lopen. Dat het beest nog vier onbeschadigde poten heeft, is eigenlijk een wonder. Dit kan van zijn staart helaas niet gezegd worden.

Maar hij is heus niet de enige in-de-weg-loper. Ook mijn andere huisgenoten kunnen er wat van. Altijd als ik erdoor wil, staat er iemand in de weg. En als zij mij niet voor de wielen lopen, dan zijn het wel hun schooltassen, schoenen, kluifjes, wasmanden of keukentrappen die mijn weg versperren. Ons huis is heus wel ruim genoeg, en het bankstel en de tafels staan ongezellig meters uit elkaar omdat ik overal bij wil kunnen (met name het wijnrek). Alles in ons huis is rolstoelvriendelijk gepositioneerd, daar moeten mijn huisgenoten verplicht mee leven. Dat is vervelend voor ze, maar wil nog niet zeggen dat ze mij de hele tijd in de weg mogen lopen.

En dan visite. Dat zijn nog veel grotere in-de-weg-lopers, want die kennen mijn rijroutes niet. Dus de vriendinnen van mijn dochter hebben stuk voor stuk bandensporen op hun schoenen, die ze netjes op de mat hadden uitgetrokken. Laatst hadden we mee-eters (mensen, geen puistjes). Eéntje had wat meegebrachte etenswaren zolang even onder onze onderrijdbare keuken neergezet. We hebben die avond geplette biefstuk met appel-eiermoes en yoghurtijs gegeten.

En het is allemaal niet nodig, want er is ruimte genoeg om spullen neer te zetten op een plaats waar ik er totaal geen last van heb: de bovenste meter van mijn kamer. Die gebruik ik nooit, en ik heb er wel voor betaald! Als ik alleen zou wonen, dan bouwde ik een huis van anderhalve meter hoog. Hoog zat voor mij. Kan ik ook eens zelf een lamp indraaien.

Burugo

columns  twitter  facebook.com/burugocolumns

Meer lezen?

Bestel het boek ‘Burugo, vrolijke verhalen uit het leven van een rolstoelgebruiker’

Leden €4,-/Niet leden €8,- (incl. verzendkosten)

Ga naar de webshop.

boek burugo