Deurdrangers

De deurdranger is volgens mij het slechtste idee  sinds de uitvinding van de kleur mintgroen in maart 1973. Mocht u toevallig één dezer dagen toevallig de uitvinder – Dirk Eurdranger denk ik dat-ie heet – tegen het lijf lopen, vertelt u hem dan maar gerust dat hij wat mij betreft  chronische broekhoest kan krijgen. En de hik.

Hij heeft het misbaksel  volgens mij uitsluitend bedacht om rolstoelers dwars te zitten. Al zeggen sommigen dat het apparaat bedoeld is om deuren te sluiten voor mensen die daar zelf te lui voor zijn. In dat geval kunnen al die luie mensen ook  chronische broekhoest krijgen wat mij betreft. En de hik.

Pokkendingen zijn het! Ik zal ook uitleggen waarom, want ík ben geenszins lui. Stel, je komt ergens vrolijk aangerold (want rollers zijn vrolijke mensen) laten we zeggen bij de slijterij (daarom zijn ze zo vrolijk)  en je probeert  het pand te betreden. Als er op de toegangsdeur een dranger zit, dan moet je die deur dus een enorme zet geven, zodat je even de tijd hebt om snel naar binnen te rollen voordat die ##@@deur weer eigenwijs dichtgaat. Dan kunnen er twee dingen gebeuren. Óf je smijt die deur zo hard open dat de ruit aan diggelen gaat, dan zat er blijkbaar toch geen deurdranger op de deur. Óf halverwege je poging om snel binnen te rollen knalt de deur tegen je elleboog en heb je de rest van de dag het gevoel dat je vingers onder stroom hebben gestaan. En vervolgens kom je dan klem te zitten met je rolstoel tussen de deur en het kozijn.

Heb ik al gezegd dat het pokkendingen zijn?

‘Het moet van de brandweer’ krijg ik altijd te horen als ik erover mopper tegen de eigenaar van zo’n bedrangerd pand. Dan geldt wat mij betreft voor  de brandweer eveneens: Chronische broekhoest, en de hik.

Behalve als er brand is natuurlijk.

Burugo

 

columns      facebook.com/burugocolumns     twitter

Meer lezen?

Bestel het boek ‘Burugo, vrolijke verhalen uit het leven van een rolstoelgebruiker’

Leden €4,-/Niet leden €8,- (incl. verzendkosten)

Ga naar de webshop.

boek burugo