Menu:
Snelmenu:
Waar ben ik:
Tekst:
Ervaringen van lotgenoten met zwangersschap
>> Zwangerschap met een th10-dwarslaesie
>> Zwangerschap met een th 12-dwarslaesie
>> Zwangerschap met een th 1/2-dwarslaesie
>> Zwangerschap met een c4/5-dwarslaesie
Zwaar ongeval met mijn wagen. Diagnose: complete dwarslaesie th 10
Al voor mijn ongeval had ik een grote wens en dat was kindjes krijgen, maar daar ik in ploegenstelsel werkte, was dat moeilijk te combineren.
Tot in januari 1997 mijn wereld totaal op zijn kop stond door mijn ongeluk.
Ik dacht nooit meer kinderen te kunnen krijgen, in het ziekenhuis vroeg ik een gynecologe om uitleg of het nog mogelijk was om zwanger te raken. En ik kreeg een positief antwoord.
In 1999 werd ik verliefd op Steven, waarmee ik nu al 6 jaar samenwoon. Na 3 jaar proberen om zwanger te raken, besloten we om wat hulp in te roepen.
Op 24 maart 2005 werd onze zoon geboren, een pracht van een baby.
Mijn Zwangerschap
Ik heb, denk ik, bijna al de symptomen die je maar kan denken, gekregen. In het begin van mijn zwangerschap was ik heel moe, maar ja, dat is bij de meeste vrouwen die zwanger zijn zo. Ik heb tijdens mijn zwangerschap 3 blaasontstekingen gekregen, meer op het einde toe. En daar ik een allergie heb voor penicilline en urfadyn en furedantine, moest ik een Monuril-zakje innemen. Dat is een éénmalig poedertje die je in water oplost.
Tijdens mijn zwangerschap had ik ook voortdurend last van netelroos, en ik kan je verzekeren, er zijn leukere dingen dan dat. Amai! Constante jeuk!! Dus het beste wat ik toen kon doen is uit de zon blijven en schaduwen ofwel binnen zitten.
Ik ben ook incontinent en de laatste 3 maanden had ik het zwaar te verduren, ik zat voortdurend nat, elk uur sondeerde ik mij en toch bleef ik nat zitten. Van 't meeste of 't minste wat ik deed van transfer was het te doen. Niet leuk.
Mijn benen en voeten waren ook de meeste tijd van de dag gezwollen, ik heb veel in mijn bed gelegen met mijn benen ietsje hoger in de lucht.
In het begin ging ik maandelijks op controle bij de gynecoloog in Roeselare. Ik werd goed opgevolgd. De laatste maanden moest ik om de 14d en dan om de week op controle.
Ik had ook een zelfstandige vroedvrouw die geregeld op bezoek kwam bij mij, om te zien hoe ver het zat, want Roeselare was niet bij de deur om naartoe te rijden, mocht het zover zijn.
Ik was in 't totaal 12 kg bijgekomen, had een mooi buikje.
Op 24 maart is mijn water gebroken thuis, gelukkig was de vroedvrouw nog komen kijken hoe het was met mij.
Dan maar met een bang afwachtend hartje op weg naar Roeselare.
Mijn weeën (die ik voelde) moesten wat regelmatiger komen en zo kreeg ik een infuus om te wat op te wekken. Om 16.00 uur had ik al 8 cm opening en om 16.40 uur was ik bevallen van een kerngezonde zoon, Joppe, 3kg50gr en 52 cm. Een onvergetelijk en fantastisch gevoel en ik was zo trots op mezelf dat ik geen hulp nodig heb gehad. Na een 5-tal keren persen op mijn eigen krachten, was ie daar. Ik had zelfs 2 vroedvrouwen aan mijn verlosbed staan indien er iets moest voorvallen.
Ik ben bevallen 4 dagen voor de uitgerekende datum.
Na de bevalling
Toen ik na 6 dagen thuis kwam, was ik al 10 kg kwijt. Gelukkig, want met een dwarslaesie ben je ook niet meer in beweging met je onderlichaam. Enfin die 2 kg die nu nog steeds teveel zijn, krijg ik niet af, maar dat is het minste van mijn zorgen.
We zijn enorm content en super gelukkig met onze zoon. Ik zou hem voor geen geld meer kunnen missen.
Zwanger zijn is leuk en al die ongemakken neem je erbij, lichamelijk is het wel zwaar, maar het kan niet op tegen zo'n leuk manneke.
Thuis hebben we de bedjes op hoogte gemaakt, zodanig dat ik eronder kan rijden met mijn rolstoel. En Joppe lag op juiste hoogte om hem eruit te halen of hem erin te leggen. Het badje werd op dezelfde manier gemaakt.
Ondertussen is Joppe nu 10 maanden en kruipt ie al overal rond, van de ene hoek van de kamer naar de andere. Sinds een maand staat ie ook recht op zijn voetjes en trekt ie zich aan alles op.
Het is zo ontzettend leuk hem zo bezig te zien en soms zou ik hem opeten van geluk. Het is een droom van een baby.
En misschien dit jaar krijgt Joppe nog een zus of broer erbij. En weeral van voor af aan beginnen met al die ongemakjes...
Mocht er iemand zijn die nog vragen heeft, aarzel zeker niet om deze aan mij stellen of eens contact op te nemen.
Graag gedaan,
een fiere moeder
Marjan Buyse
Vlamertingseweg 9, 8970 Poperinge
W-Vlaanderen-Belgie
Telefoon: 057 33 77 73 gsm 0474 53 01 18
E-mail:
Zwangerschap met een th12
Ik ben 28 jaar, incomplete (ik heb nog gevoel, maar geen beweging) dwarslaesie door een gescheurde aorta na auto-ongeluk 1992, hoogte Th12.
Nadat ik binnen een korte tijd zwanger was, hebben we in overleg met de huisarts besloten dat ik tijdens de zwangerschap begeleid zou worden in het ziekenhuis.
Aangezien ik niet incontinent ben en ik dat graag zo wil houden, had ik al besloten dat ik via een keizersnede wilde bevallen. In eerste instantie kwam ik onder behandeling van een arts-assistent die vooral niet wilde laten merken dat ze niets van een dwarslaesie afwist. Waardoor ze telkens na een controlebezoek weer dingen besprak met de gynaecoloog en mij dan telefonisch vertelde wat ze nu weer hadden bedacht. Het was prettiger geweest als ze deze dingen met mij besprak tijdens de controle's. Nu kreeg ik het gevoel dat me dingen werden opgedragen in plaats van te overleggen terwijl ik al 10 jaar met een dwarslaesie leef.
Ook toen ik later onder controle kwam bij de gynaecoloog verliep het niet prettig. Mijn dwarslaesie werd naar mijn idee volledig genegeerd. Zelfs over de keizersnede werd moeilijk gedaan. Je kon immers (dat staat in de boeken beschreven) met een dwarslaesie gewoon bevallen, maar dat betekent toch niet dat het moet?
Drie maanden voor de uitgerekende datum ben ik dagelijks fraxiparine gaan spuiten omdat de gynaecoloog bang was voor trombose. Ook moest ik elke controle urine inleveren omdat blaasontsteking een vroeggeboorte kan veroorzaken. Aangezien ik katheteriseer had ik steeds blaasontsteking en moest daarom vaak antibioticum slikken. Door dagelijks een groot glas cranberrysap te drinken, had ik geen last meer van blaasontsteking.
Mijn zwangerschap is perfect verlopen, ik heb nog tot 4 weken voor de uitgerekende datum kunnen werken. Weliswaar 3,5 uur per dag in plaats van 5 uur per dag omdat ik het zitten in mijn rolstoel niet zo lang meer kon volhouden. Ik zat dus voor 1,5 uur per dag in de ziektewet. Als je door je zwangerschap gedeeltelijk in de ziektewet zit dan moet je 6 weken voor je uitgerekende datum met zwangerschapsverlof. Ik heb dit met mijn baas op een andere manier kunnen regelen waardoor ik wel tot 4 weken voor tijd kon blijven werken. Ik wilde namelijk graag nog 12 weken verlof na de bevalling hebben en geen 10 weken.
De keizersnede is mij ook meegevallen. Ik ben onder volledige narcose gegaan omdat mijn rug is vastgezet met staven en bot (ik heb een scoliose gehad). Op donderdag is mijn zoon geboren en op maandag mochten we naar huis. Ik was bang dat het erg pijnlijk zou zijn om een transfer te maken waardoor ik misschien wel langer in het ziekenhuis zou liggen, maar ik heb er gelukkig weinig last van gehad.
Zwangerschap met een th 1/2.
Ik was 34 jaar, en had vanaf mijn 14e jaar een dwarslaesie, niveau th1/2. Een vrij hoge dwarslaesie dus, maar wel nog de volledige arm en hand functie. Ik was volledig zelfstandig en op mijn 30e getrouwd met een valide man.
Voor mijn zwangerschap heb ik geïnformeerd bij de specialisten, die zeiden dat er op zich een normale zwangerschap zou kunnen plaatsvinden.
Zodra ik zwanger was, ben ik onder begeleiding van de gynaecoloog en mijn vertrouwde revalidatiearts gegaan.
Verloop van de zwangerschap
Waar kun je allemaal last van krijgen? Ja, natuurlijk alle al bekende verhalen: je moet steeds plassen, aambeien, moe, je rug, de een heeft er meer last van dan de ander. Helaas hebben dwarslaesies, en met name de hogere, ook weer andere problemen. Zo kreeg ik 's nachts last van hartritmestoornissen , die opzich geen kwaad kunnen, maar wel heel angstig zijn. Mijn revalidatiearts heeft later uitgezocht dat dit inderdaad bij dwarslaesies voor komt. Deze hartritmestoornissen werden toch zo ernstig, (ze mogen namelijk niet lang achterelkaar blijven aanhouden) dat ik helaas een maand voor de bevalling opgenomen ben in het ziekenhuis. Op zich een veilig gevoel. Voor mijn zwangerschap had ik weinig last van het verschijnsel "autonomische dysreflexie", nou nu kan ik erover meepraten. Met name 's nachts steeg mijn bloeddruk en voelde ik het bloed door mijn hoofd jagen. Helaas is dit sinds mijn zwangerschap nog steeds aanwezig.
Bevallen
Ja, hoe ga je bevallen? Een gewone, normale bevalling moet mogelijk zijn, dus daar ging ik voor. Soms komt het kindje sneller dan verwacht omdat je de weeën niet goed voelt. Soms zijn juist de weeen weer de aanstichter van de autonomische dysreflexie. Omdat de specialisten toch bang waren voor de autonomische dysreflexie bij de bevalling, wilden ze mij toch epiduraal verdoven. (door middel van een ruggenprik). Omdat het lastig is dit haastig in te brengen als de nood hoog is, werd deze al een paar dagen van tevoren ingebracht zonder verdoving. Wanneer het zover was kon onmiddellijk de verdoving worden ingespoten. Van de verdoving merk je niks natuurlijk, alleen had ik af en toe nog spasme, en na de verdoving niet meer. Gelukkig kon ik met behulp van de vacuümpomp normaal bevallen, dat is toch een hele mooie ervaring. Zo'n keizersnede is toch een hele operatie, en ze leggen dan ook je blaas opzij, nou dat zag ik niet zo zitten…..maar als het moet, moet het. Na de bevalling moest ik ook nog verdoofd blijven i.v.m. de naweeën. Na 24 uur kon ik naar de kamer, en na 2 dagen naar huis.
Na de bevalling
Lichamelijk
Pas na de bevalling kreeg ik enorme last van mijn onderrug. Ik kon niet meer gaan zitten of gaan liggen zonder extreme pijn. Nu is dat wel minder geworden. Waarschijnlijk, maar dat is niet zeker, heeft het te maken met je banden die uitrekken en na de bevalling niet meer terug in vorm kunnen. De pijn heeft er helaas voor gezorgd dat ik het eerste jaar minder mobiel was, moeilijk transfers kon maken. Omdat ik minder mobieler was, en lichamelijk heb moeten inleveren, durf ik een tweede niet aan. Straks heb ik nog meer last, en meer werk met twee kleintjes. En we zijn heel blij met mijn dochter en nu kan ik alles nog alleen met haar doen: naar school brengen, vriendinnetjes meenemen….en ik kan toch nog 2 dagen in de week blijven werken, waar ik veel plezier in heb.
De opvoeding
Je leert alles vanzelf op je eigen voor jou handige manier, gelukkig hadden we een lieve kraamhulp die ook van alles probeerde. Ik heb mijn dochter nog even in de spoelbak in de keuken gebadderd, maar door mijn slechte balans vond ik het beter dan mijn man dat deed, ik deed weer andere dingen met haar. Ik had een baby-bag waar ze in kon hangen, ze hing dan wel om mijn nek in een draagzak, met haar kontje steunde ze op mijn schoot, dat was veilig en warm. De box was op hoogte en wieltjes, net als het bedje, dus daar kon ik zo onder.
Kortom:
Ik zou het nooit hebben willen missen, zwanger zijn is fantastisch en kinderen opvoeden is ontzettend leuk. Misschien moet je er lichamelijk op inleveren, iedere dwarslaesie is anders. Het is niet te voorspellen wat jou zou kunnen overkomen, laat je daarom in ieder geval door een specialist begeleiden waar je vertrouwen in hebt. Misschien heb jij wel helemaal nergens last van, dat kan net zo goed!! Ik heb ook verhalen gehoord van dwarslaesies die gewoon (per ongeluk) thuis bevallen zijn!! Maar een bevalling in het ziekenhuis is natuurlijk altijd aan te raden.
Zwangerschap en bevalling met een C4/5-dwarslaesie
In december 1980 ben ik in ondiep water gedoken en kreeg ik een totale dwarslaesie op C4/5. Zes jaar later, ik was intussen getrouwd, wilden mijn man en ik graag kinderen krijgen. We zijn toen naar een gynaecoloog in het Academisch Ziekenhuis in Groningen gegaan, die geen enkel bezwaar zag. "Zwangerschap is geen ziekte", zei hij.
Zwanger
Begin december 1986 ontdekte ik dat ik zwanger was. Mijn man en ik waren allebei erg blij, maar ik vond het tegelijk ook heel erg spannend. Vanaf het begin werden we in het ziekenhuis erg goed begeleid. Om de vier weken werd er een uitgebreide echo gemaakt. Ik kon de baby niet voelen, maar wel naar hem op de echo kijken en om zo (nog) meer binding met de baby te krijgen.
Longarts
Ik kwam ook onder behandeling van een longarts. Omdat mijn longen maar voor 40% functioneren, was de gynaecoloog bang dat ik ademhalingsproblemen zou krijgen als de baby groter zou worden. Ik moest zelfs oefeningen doen met een soort pompje om mijn longcapaciteit te vergroten. Van die voorspellingen over ademhalingsmoeilijkheden is niets uitgekomen, ik heb geen moment ademnood gehad.
Persen?
Intussen groeide de baby en mijn buik, waardoor ik lekker stabiel in mijn rolstoel zat. In de laatste maanden van de zwangerschap waren ook mijn spasmen verdwenen. Ik voelde me goed en de baby bewoog lekker in mijn buik. Intussen bekeek ik in die tijd ook allerlei video's over bevallingen en zag daar allemaal hard werkende en persende vrouwen hun kinderen baren. "Hoe moet dat nu met de bevalling?", zei ik tegen de gynaecoloog, "Ik kan niet persen en het kind op geen enkele manier helpen om geboren te worden. Op de films zie ik vrouwen altijd zo hard persen." "Ach," zei de gynaecoloog, "die vrouwen vinden wel dat ze hard werken en dat is ook wel zo, maar de uitdrijving van een kind wordt voor 99% door de baarmoeder gedaan, dat is een hele sterke spier!"
De bevalling
Gerustgesteld ging ik naar huis en hij bleek gelijk te hebben gehad. Twee weken voor de uitgerekende datum werd ik opgenomen in het ziekenhuis. En een week later op maandagmorgen 11.00 uur kreeg ik een infuus om de bevalling op gang te brengen. Het kind was volgroeid en de artsen wilden niet wachten totdat ik plotseling door weeën zou worden overvallen. De bevalling werd daarom opgewekt: ik kreeg een infuus in mijn hals, zodat ze mij elk moment snel onder narcose zouden kunnen brengen, als er plotseling een keizersnede zou moeten gebeuren. En de vliezen werden gebroken. De baby kreeg een elektrode op zijn hoofdje, zodat zijn hartslag gemeten kon worden, die trouwens prima bleef. Ook mijn weeën werden gemeten.
Autonome dysreflexie
De hele middag, avond en nacht had ik weeën: ik transpireerde en had hoofdpijn, wat steeds erger werd. Die hoofdpijn had met mijn omhoogschietende bloeddruk te maken. Als je een hoge dwarslaesie hebt, kun je last krijgen van 'autonome dysreflexie', wat gepaard gaat met allerlei verschijnselen, zoals: hoge bloeddruk, lage polsslag, erge hoofdpijn, rood gezicht, transpiratie, enz. Al deze verschijnselen komen door een prikkel beneden het dwarslaesie-niveau, bijvoorbeeld door een te volle blaas en in dit geval door de bevalling.
Een zoon
Gelukkig had ik tegen 07.00 uur voldoende ontsluiting en kon de baby geboren worden. Hij kwam ook steeds verder in het geboortekanaal en toen hij ver genoeg was, werd er een vacuümpomp op zijn hoofdje gezet. Daarna werd hij voorzichtig naar buiten getrokken, terwijl ik behoorlijke hoofdpijn had. Ik mocht meekijken in een spiegel en zag onze zoon geboren worden! Een gezonde zoon van 6 pond! De placenta werd niet snel geboren en moest verwijderd worden, waarbij ik even flauw viel en veel bloed verloor. Na de bevalling had ik bloed nodig, omdat ik al duizelig werd als mijn hoofd omhoog ging. Daarna ben ik snel opgeknapt en kon ik met onze zoon naar huis.
Een dochter
De bevalling van onze dochter, 3 jaar later, verliep ook goed. Er was al vastgesteld dat ze te klein was. Na de bevalling, na onderzoek van de placenta, bleek deze 'verstopt' te zijn. Ze werd geboren, na 36 uur weeën, die uit zichzelf waren begonnen. Mijn bloeddruk was onrustbarend hoog vlak voor de geboorte en tijdens de geboorte. Ze werd tijdens het laatste stuk met de tang om haar hoofdje naar buiten getrokken. Ze was 3 pond, maar kerngezond! Wij zijn erg blij met deze twee geschenken van God.
