Menu:
Snelmenu:
Waar ben ik:
Tekst:
Vakantie in Spanje
>> Onze reis naar Alicante
>> Barcelona met de rolstoel
>> Mar y Sol
>> Vakantie vieren is feest!
Onze reis naar Spanje Alicante
Graag wil ik vertellen over mijn vakantie in de omgeving van Alicante, die ik samen met mijn man heb ondernomen.
Eerst zal ik mij voorstellen: mijn naam is Bep. Ik heb sedert drie jaar een partiële dwarslaesie T4. Wel ben ik geheel rolstoelgebonden.
Van een vriendin kregen we het adres op van Royal Care Residence, Prins Hendriklaan 27, 3701 CL Zeist, tel: (030) 691 62 89. Deze organisatie heeft een aantal appartementsgebouwen in beheer, o.a. in Spanje.
Wij zijn eind mei onder begeleiding vanaf Schiphol vertrokken. Onze gids heeft gezorgd voor tickets, inchecken, bagage, vervoer op de luchthaven,etc. Mijn elektrische rolstoel is meegegaan in het ruim zonder extra kosten. Bovendien had ik recht op 15 kilo extra bagage voor verpleegartikelen.
De zorg op Schiphol zowel als in Alicante bij onze aankomst was prima. Wij zijn met een rolstoelbus naar onze vakantiebestemming vertrokken. We kregen een zo goed als nieuw appartement toegewezen met alle voorzieningen, die ik nodig had en tevoren waren afgesproken. Eenmaal daar aangekomen, 's nachts om 1 uur, stond er brood/beleg, fruit en een fles wijn voor ons klaar.
Er is 24 uur Hollands- of Duitssprekende verpleegkundige zorg aanwezig. Ons verblijf was een onderdeel van een appartementencomplex waar men kan kopen of huren.
Royal Care Residence heeft binnen de villa augusto een tiental appartementen en een zorgcomplex in Rojales.
Wat interessant is, is dat een flink deel van de kosten van verblijf, zorg en voeding voor mijzelf betaald werd betaald door de AWBZ middels mijn rio-indicatie. Dit moet wel van te voren aangevraagd worden bij de zorgverzekeraar.
Er werd voor ons gewassen, gestreken en schoon gehouden. Mijn man, die voor een groot deel van de dag de mantelzorg heeft, heeft op deze manier heel relaxed van onze vakantie kunnen genieten.
De omgeving was niet bepaald mooi te noemen, wel met uitzicht op zee, maar deze was voor ons niet goed bereikbaar en er was geen boulevard. Ons appartementencomplex was enkele kilometers van het meest dichtbij gelegen plaatsje verwijderd, maar de Hollandse regiomanager was elke dag bereid ons te rijden naar een plek die wij graag wilden zien.
Het was allemaal voortreffelijk georganiseerd. Niets dan lof! Wel hadden we liever een Spaanse dan een Duitse keuken gehad. In totaal zijn wij 3 weken gebleven. We zijn weer onder begeleiding teruggegaan naar huis. Het was voor ons, alle omstandigheden in aanmerking genomen, een prima vakantie; zeer aan te bevelen!
Royal Care Residence, Prins Hendriklaan 27, 3701 CL Zeist, tel: (030) 691 62 89.
E-mail:
Barcelona met de rolstoel
Na zeven jaar weer eens naar het buitenland op vakantie!
Ter gelegenheid van ons 25-jarig huwelijksfeest zijn wij, Peter en Annemiek, met ons gezin op vakantie in Barcelona geweest. Een geweldig succes.
In 1996 heb ik door een fietsongeluk een hoge dwarslaesie C3-C4 opgelopen. Dat betekent dat ik altijd van hulp afhankelijk ben. In Nederland is die hulp nog wel te organiseren maar hoe gaat dat in het buitenland?
Via de stichting IHD-zorg in het Buitenland vond ik het hotel El Maresme in Mataró, een plaats zo’n 20 kilometer ten noorden van Barcelona. Bijna een jaar ben ik bezig geweest met de voorbereidingen van de reis en dat was de moeite waard. Het internet was daarbij een prima hulpmiddel.
De reis met het vliegtuig was een avontuur op zich. Op Schiphol werd ik door een paar medewerksters van de KLM in een duwrolstoel overgetild. Bij de douane uitgebreid gefouilleerd (wilt u uw armen optillen?), bij het vliegtuig naar een smal stoeltje zonder leuningen getild en tenslotte over de leuning in de vliegtuigstoel. Wel makkelijk dat mijn kinderen af en toe een handje mee konden helpen.
Mijn elektrische rolstoel ging als bagage mee in het ruim. De voetsteunen, de kinbesturing en de hoofdsteun waren zoveel mogelijk gedemonteerd en lagen in een grote tas op de zitting onder het blad. Om beschadiging te voorkomen was het blad vastgetaped. En nu maar hopen dat de stoel bij aankomst nog bruikbaar was. Dat viel niet mee. Er was flink aan de stoel gesjord. Nadat alles weer was teruggebogen en ik door twee stevige Spaanse stewards in mijn rolstoel was getild bleek de stoel nauwelijks meer te rijden. Ik kreeg het er benauwd van. Gelukkig was er alleen maar een knop omgezet waardoor de stoel op de rem stond.
Op het vliegveld in Barcelona werden we door Robert, de hoteleigenaar met zijn bus met lift afgehaald. El Maresme is een hotel / verpleeghuis dat alle hulp kan bieden: een hoog/laag bed, een douchestoel, een tillift en elke ochtend de verpleegkundige hulp die ik nodig heb. Alles in het Nederlands dus geen probleem met mijn gebrekkige Spaans.
In het hotel bleken we de enige vakantiegangers te zijn. De hele begane grond met ruime zithoek konden we gebruiken. De vaste bewoners op de eerste verdieping hebben we die vakantieweek nauwelijks gezien.
De grootste verrassing in Spanje was het vervoer met de bus. Vlak bij het hotel vetrok de streekbus naar het centrum van Barcelona. Als ik voor de chauffeur duidelijk zichtbaar op het trottoir stond stopte hij de bus zo dat de dubbele zijdeur bij mij uit kwam. De deuren gingen open en er werden drie schijnbaar onoverbrugbare traptreden zichtbaar. De chauffeur kwam vervolgens uit de bus en drukte op een paar knoppen. Uit de onderste traptrede kwam, wat een wonder, een heuse lift geklapt. Die tilde me de bus in en klaar was Kees. Dat mijn voetsteunen eerst moesten worden gedemonteerd was een kleinigheid. In Spanje zijn ze ingesteld op rolstoelen van maximaal 1,20 m. lang en de mijne is 1,40 m. vandaar.
Na ruim een half uur stonden we op het Placa de Catalunya in het hart van Barcelona. Daar vandaan waren vrijwel alle bezienswaardigheden met de rolstoel te bereiken. Voor het Parc Guëll van Gaudi moesten we een stadsbus nemen. Ook de meeste stadsbussen waren toegankelijk voor de rolstoel. Daar schoof er een plank uit de bus het trottoir op en reed ik zo naar binnen.
Van de metro heb ik geen gebruik gemaakt. Een enkele lijn zou geschikt moeten zijn voor rolstoelers maar dat betreft dan alleen het begin- en het eindpunt. Als je op een tussengelegen halte naar boven wilt, kan het blijken dat er geen lift is. Daar moet je dus mee uitkijken.
Barcelona ligt tussen de zee en een berggebied. De stad is daardoor licht glooiend. Met mijn elektrische rolstoel is dat geen probleem maar als je de hele dag met een handbewogen rolstoel rondrijdt kan dat best zwaar worden. Het Parc Guëll spant de kroon. De paden zijn daar zo steil dat je er met een handbewogen rolstoel maar beter weg kan blijven.
Nog een paar minpuntjes: de laatste bus naar het hotel vertrok al om tien uur. Dat was jammer omdat de stad juist ’s avonds laat erg gezellig is. Verder hebben veel winkels en restaurantjes in de oude binnenstad een hoge drempel waardoor ze moeilijk toegankelijk zijn.
Op- en afritjes van het trottoir zijn in Barcelona veel makkelijker te nemen dan in Nederland. De schuine tegels zijn vaak meer dan een meter lang zodat je nauwelijks voelt dat je een trottoir op- of afgaat. In de oude binnenstad zijn veel straten afgesloten voor auto’s waardoor het rolstoelen een stuk prettiger wordt. Soms zijn er drinkfonteintjes speciaal voor rolstoelers en zelfs het strand is met lange houten vlonders toegankelijk gemaakt.
De mensen in Barcelona zijn opvallend vriendelijk en behulpzaam. Er zijn veel pleinen met terrassen en straatmuzikanten. Uit eten gaan is goedkoper dan in Nederland.
Tenslotte: zo’n reis is wel duur maar voor deze gelegenheid hadden we het er voor over.
Mar y Sol
Kurhotel Mar y Sol op het rolstoel vriendelijke eiland Tenerife: bijzonder geschikt voor gehandicapten.
Als rolstoeler tengevolge van een auto-ongeval in 1969 heb ik na mijn revalidatieperiode altijd een afkeer gehad van "ghettovorming" van gehandicapte mensen. Wellicht een trauma uit mijn eerdere woonervaringen als rolstoeler.
Na mijn revalidatieperiode heb ik namelijk acht jaar gewoond in een wooncentrum te Zandvoart, waar zo'n 200 mensen met een handicap woonden, en vervolgens in een project te Dordrecht, waar 25 mensen met een handicap onder één dak woonden.
In deze instellingen gebruikte men gezamenlijk de maaItijd en werd men continu geconfronteerd met handicaps. Men werd als het ware noodgedwongen op elkaar gedrukt.
Ik bengeweest in het Kurhotel Mar y Sol in Los Crostianos te Tenerife (één van de Canarische eilanden), een hotel met 240 appartementen en studio's, die volkomen toegankelijk zijn voor rolstoelgebruikers.
Eerlijk gezegd heb ik aanvankelijk mijn bedenkingen gehad om daar te verblijven, omdat er uiteraard ook veel mensen met handicaps verbleven en ik niet meer met ervaringen van vroeger geconfronteerd wilde worden. Het "ghettotrauma" wilde ik niet meer meemaken.
Maar, vanaf de eerste dag dat ik daar verbleef heb ik het naar mijn zin gehad. Sterker nog: ik wil er weer heen.
De sfeer in het hotel is erg gemoedelijk. Er zijn natuurlijk mensen met verschillende aandoeningen, zoals M.S., spasticiteit en mensen met een dwarslaesie. Maar eveneens invaliden en ouderen, die duidelijk genieten van het verblijf in Mar y Sol. Kortom, het is een mêlee van validen en minder validen.
Ik heb er zeer genoten en mijn (valide) partner in het bijzonder. Zij vond er rust en bovendien een gevoel van veiligheid. Ik kon alleen gelaten worden, want er was altijd wel iemand die wilde helpen. En zij kon haar eigen gang gaan.
In Mar y Sol heerst een gezellige sfeer. Het enige wat opvalt is dat er meer mensen met een handicap vertoeven vanwege de bijzondere voorzieningen die er getroffen zijn. Stuk voor stuk mensen die evenmin in een "ghetto" willen verblijven, gewoon hun gang gaan en van hun vakantie genieten.
Doordat men veelal een herkenningspunt heeft (de handicap) is de sfeer er zeer sociaal en niet zo koel en afstandelijk als ik vaak heb ervaren in "gewone" hotels, waar een handicap opvalt en men vaak gezien wordt als een "speciaal geval" of een bezienswaardigheid.
Men schroomt niet om iemand de helpende hand te bieden, zonder dat dit als uitzonderlijk wordt ervaren.
Nee, door deze sfeer valt de handicap niet meer op en wordt het hele gebeuren ervaren als "normaal", een soort sfeer van algehele acceptatie, zonder dat dit teveel benadrukt wordt. Men wordt er als mens geaccepteerd, handicap of geen handicap.
Men kan het wellicht enigszins vergelijken met mensen die kleine kinderen hebben. Men heeft een gemeenschappelijke herkenningsfactor: de kinderen.
De appartementen zijn erg gezellig ingericht. In de doucheruimte is een uitsparing voor mensen in een rolstoel die in hun douchestoel willen douchen en men kan er met de rolstoel goed onder de wastafel komen. De slaap/woonkamer is ruim en men heeft er zelfs een keuken met een kookplaat waar men met de rolstoel onder kan komen. Er is een balkon van ongeveer 5 meter lengte en 2 meter breed. In de tuin van Mar y Sol met yuca's en palmbomen staan ligstoelen en stretchers.
Soms ziet men een fysiotherapeut die iemand in het zonnetje masseert. Een heerlijke aanblik.
Er zijn twee zwembaden, waarvan één verwarmd is tot een temperatuur van 32°C, waarin mensen met een handicap kunnen zwemmen of poedelen met of zonder assistentie (die men kan huren). Aan de rand van het zwembad zijn speciale liftstoelen om mensen die niet kunnen lopen in het zwembad te helpen.
In Mar y Sol zit een firma die allerlei voorzieningen verhuurt. Van elektrische hoog-Iaagbedden, ( elektrische) rolstoelen tot douchestoelen, urinaals en zelfs onderleggers tegen incontinentie.
Alles is er om het verblijf van iemand met een handicap zo soepel en valide mogelijk te laten verlopen. Een en ander maakt ook het verblijf voor valide partners aangenaam.
Men kan de nodige faciliteiten huren, zoals rugontIastende hulpmiddelen (bijv. tilIiften om iemand in bed te helpen) om zelf ook van de vakantie te genieten. De hulp die men eventueel aan de partner moet geven wordt alleen maar lichter gemaakt in dit hotel.
In de eetzaal is alles op rolstoelhoogte. Er is een zogenaamd lopend (buffet)ontbijt.
Indien iemand met een handicap alleen is en zelf niet zijn ontbijt kan halen, dan doet één van de obers dit wel. Als men zelf zijn geld niet uit de portemonnee kan halen, dan helpt een van de obers wel. Heel gewoon alsof het de normaalste zaak van de wereld is.
Het personeel is er op ingesteld en getraind.
Toch kon ik mij niet aan de indruk onttrekken dat dit ook voortkomt uit een natuurlijk gedrag. Het is mij gedurende mijn verblijven op Tenerife (1x) opgevallen dat de bevolking zeer onbevangen staat tegenover het fenomeen "handicap". Het bestaat en men gaat er zeer normaal mee om. Men neemt een mens zoals hij of zij is. De Tenerifefio heeft een zachte landsaard die enigszins doet denken aan de Andalusiër in Zuid-Spanje.
Komt dit misschien voort uit het feit dat men zich toch bevindt op een katholiek Spaans grondgebied en men hier vaak grote gezinnen heeft waar allicht wel eens iemand met een handicap onder zit? Ik weet het niet.
In ieder geval valt het op dat de acceptatie op dit eiland groot, zo niet algeheel is.
Op de boulevard ziet men rolstoelers rijden en niemand kijkt hiernaar alsof het iets bijzonders is. In Nederland is men vaak een verschijnsel. Indien men wat hulp wil, ziet men de aangesproken persoon soms denken "hoe moet ik dit nu doen". Hier doet men.
Uitzonderingen daargelaten, ik heb ze misschien 1 à 2 maal meegemaakt, is men op Tenerife zeer acceptatiegezind. Of misschien is dit niet het juiste woord en kan men zich van nature goed inleven in de gevoelens van de medemens.
Is dit eiland nu echt een paradijs voor rolstoelers?
Het klimaat is bijzonder weldadig, omdat de gemiddelde temperatuur gedurende het gehele jaar 25°Celsius is.
De boulevards zijn er lang en toegankelijk met opritjes en zo. De Tenerifefios zijn behulpzaam. Wat wil men nog meer. Men kan er zichzelf zijn.
Laat ik niet verder uitweiden, maar mij bij het hotel houden.
Vanaf het vliegveld kan men met een rolstoelbus opgehaald worden (prijs 2.500 pesetas). Mar y Sol heeft rolstoelbusjes. Prijs voor een gewone taxi: 2.000 pesetas.
Op het vliegveld is men volkomen ingesteld op mensen met een handicap. Indien men niet kan lopen en een tilletje nodig heeft, zijn er mensen van het vliegveld die de helpende hand bieden. Er zijn speciale rolstoel busjes voor vervoer vanaf het vliegveld naar de terminal en er is zelfs één bus waarvan het achterste gedeelte omhoog kan tot de hoogte van de vliegtuigingang. Vanuit de vliegtuigstoel wordt men overgetild op een speciaal smal stoeltje om vervolgens weer in de eigen rolstoel (of een rolstoel van het vliegveld) getild te worden. Men is er erg behendig en voorzichtig.
Ook kan men via het hotel excursies regelen naar het eiland Gomera, of de Teide (de berg op Tenerife die 3718 meter hoog is).
In het hotel ziin theranieruimten aanwezig. Men kan een volledig pakket huren. Uitermate geschikt voor mensen met een dwarslaesie, reuma, CARA, M.S. en ouderen, etc...
In het hotel is een arts aanwezig en bovendien verpleegkundige hulp, die men kan huren.
Indien een valide partner eens alleen op stap wil en de minder valide partner niet alleen kan blijven, dan kan men in dit hotel ook "oppashulp" huren.
Zo zijn er bijzonder veel faciliteiten waarop men een beroep kan doen en die erop gericht zijn om het verblijf van de gehandicapte persoon zo vlot en aangenaam mogelijk te doen verlopen.
Er is veel denkwerk aan vooraf gegaan alvorens dit hotel van de grond kwam.
Maar ja, wat wil je. De commercieel manager van dit hotel heeft vier jaar geleden zijn vrouw, die aan de ziekte M.S. leed, verloren. Hij is dus bekend met een handicap en weet precies wat iemand in deze omstandigheden kan gebruiken.
