Menu:
Snelmenu:
Waar ben ik:
Tekst:
Vakantie in Oostenrijk
>> Met een handicap naar de wintersport
>> Op skivakantie met je rolstoel
>> Das 1e Rolli-Hotel der Alpen
>> Vakantie-ervaring in Oostenrijk
Met een handicap naar de wintersport
Mensen met een lichamelijke handicap denken misschien niet zo gauw aan een wintersportvakantie, omdat sneeuw voor hen een grote hindernis is.
De Vereniging van Gehandicapte Wintersporters biedt echter volop mogelijkheden aan mensen met lichamelijke beperkingen om wintersporten te beoefenen. Beenprothese-gebruikers kunnen bijvoorbeeld alpine-skiën of krukken-skiën.
Ook voor mensen die de volledige functie van beide benen missen zijn er wintersportmogelijkheden, bijvoorbeeld skisleeën of mono-skiën. De Vereniging van Gehandicapte Wintersporters beschikt over goede contacten met deskundige ski-leraren. Ieder jaar worden er wintersportweken gehouden. Deze reizen staan ook open voor de niet-gehandicapte partners van de deelnemers.
Voor meer informatie: Nadine Donders, Waldeck Pyrmontlaan 50, 6571 AZ Berg en Dal, telefoon 024 6841413, of Dik Edelenbos, Morgenrood 4, 1747 EC Tuitjenhorn, telefoon 02269-1963.
Op skivakantie met je rolstoel
Ik heb nu 3 jaar mijn dwarslaesie (th 4), dat was natuurlijk wel even wennen in het begin, maar goed, in de revalidatiecentra helpen ze je daar wel behoorlijk mee op weg, al kan het natuurlijk altijd beter.
Ik was voor m'n laesie al een aardig skiër, al zo'n 12 jaar met heel veel plezier. En als je dan weer in die witte wereld staat met je 4 wieltjes, dan is het wel even slikken. Gelukkig kwamen we die eerste keer in een dorpje dat aardig vlak was: Maria Alm in Oostenrijk, dus je kon nog leuk het dorp in met je stoel, al moest je bij de meeste winkels wel geholpen worden vanwege de hoge stoep. Maar goed, je kunt de souvenirs in ieder geval zelf kopen als je wilt; de meeste mensen zijn het wel gewend, want de club komt er al jaren, dus dat is wel leuk; ik ging ook een eindje om, er zijn wat leuke weggetjes achter het dorp; je hebt het niet direct in de gaten, maar opeens sta je vast in de dikke sneeuw, je wielen slippen door (ik had toen geen grof profielwielen op mijn rolstoel) en je komt geen kant meer op, nou ja, dan maar wachten tot er iemand langs komt om een zetje te geven.
De eerste keer was ik met m'n eigen auto, omdat ik gehoord had dat het in de touringbus ook niet meeviel, maar intussen heb ik beide al een keer gedaan en ja: met de bus doe je er ongeveer 4 uur langer over, maar ik moet zeggen: ook gezellig hoor, en het is natuurlijk een stuk goedkoper, omdat het niet van de prijs afgaat als je met eigen vervoer gaat.
De eerste dag was het nog wat passen in de monoski's e.d. en konden we een beetje onze eigen gang gaan. Maar de tweede dag was het zover: met de bus naar boven, waar de skispullen reeds stonden en vervolgens werden we in de sneeuw gezet. De helpers weten wel waar ze aan beginnen, sjouwen en sjorren als de beste, maar dan sta je daar weer in die dikke witte zooi die ik altijd zo heerlijk vond, en dan boven op zo'n mooie berg, dan wilde ik altijd direct naar beneden skiën, en nu stond ik daar te wachten tot men m'n skimeubel in orde gemaakt had en anderen had geholpen om in hun fauteuil te klauteren. Maar het was die hele week fantastisch weer, dus maar gewoon heerlijk van het zonnetje zitten te genieten en op je beurt wachten en ja, dan is het eindelijk jouw beurt om in zo'n monoski te klauteren en dat valt nog niet mee: in zo'n smal polyester kuipje klimmen dat bovendien nog op een ski staat in de gladde sneeuw. Maar eindelijk zit je dan, alle gespen en touwtjes zitten vast, de skistokjes in je hand en je voelt je gelijk al een afdaler zoals je het weleens op tv ziet, maar na de eerste beweging is deze droom er meteen vandoor, je ligt in de sneeuw en je kunt met geen mogelijkheid meer overeind komen; je probeert met je handen en je skistokjes jezelf omhoog te duwen en dan klap je weer neer, dus maar weer even om hulp roepen, alhoewel, ze zijn er al, je hoeft niet te roepen en dat bleef de hele week, m'n petje af voor de begeleiders; ze waren er steeds als je ze nodig had en zonder enig gemor of gekreun, want vooral in het begin van die week ben ik ontelbare keren op mijn plaat gegaan.
Maar alle begin is moeilijk, zo ook monoskiën; zelf had ik het idee dat ik het wel snel zou leren, omdat ik voorheen behoorlijk kon skiën, maar niets is minder waar; je moet gewoon weer terug naar af, maar het is ook talent, want ik heb ook jongens gezien die nog nooit geskied hadden en na 2 dagen alleen de piste afgingen zonder te vallen, ikzelf deed er 3 volle dagen over om een beetje het gevoel te krijgen van: nu gaat het lekker, en ik moet zeggen: als je dan ook voor het eerste weer eens met een beetje snelheid door de sneeuw glijdt met wat bochtjes en de zon in je gezicht en zo, dat is wel kicken, dan ga je vanzelf weer jodelen. In het begin doe je de hele ochtend over een kleine piste en dan val je na elke meter en na elk bochtje, ik dacht echt: dat leer ik nooit; je gaat dan ook denken: ik heb een te hoge laesie, ik mis m'n buikspieren. Dan kwam groep 2 weer langs zo-even met een gemak dat jou nog vreemd voorkomt, heerlijk door de bochtjes en ze springen zelfs een beetje over heuveltjes. Maar het leuke was toch, dat je na elke dag weer ietsje meer kon dan in het begin. En na elke vermoeiende zweetdag is er weer een gezellige avond in het Oostenrijkse hotel. In de hotels moet je erop letten dat je rolstoel ongeveer 70 cm breed is, anders kun je de lift of je badkamer niet in.
De volgende dag is het weer vroeg op, want ze willen om 9.30 uur op de piste zijn; we moesten toen nog met de bus naar de piste; gelukkig had de bus een lift, dus daar was niet veel gesjouw bij. Op de piste hadden we 's morgens een koffiepauze bij een restaurant waar je ook geholpen kon worden om naar de wc te gaan e.d. Zelf had ik een verblijfscatheter ingebracht met een literzak eraan die ik steeds aan de kant leeg liet lopen; normaal moet ik me 5 keer per dag catheteriseren, maar in de sneeuw met een skipak aan valt dat niet mee. Elke dag deed ik een nieuwe verblijfscatheter in en 's avonds bij thuiskomen weer uit om zoveel mogelijk een blaasontsteking te voorkomen; dat ging vrij aardig; ik heb ook wel eens een week lang een verblijfscatheter ingehouden, maar dan had ik daarna toch een ontsteking.
Na het restaurant en de koffie ging het steeds een stuk beter, het was dan al lekker warm geworden in de zon en dan functioneer je natuurlijk toch al beter; daar ik altijd van die koude benen heb, had ik ook een lange isomaillot aan en dat hielp wel. Op naar de volgende afdaling en valpartijen, maar na de derde dag ging ik al zonder te vallen naar beneden; dat is natuurlijk wel een overwinning waarvan ik niet had durven dromen, en dan gaat het leuk worden, zelf de lift in en zo, dat gaat vrij makkelijk, je komt aan en meestal hebben ze voor monoskiërs en skibobbers een aparte ingang, zodat je niet tussen de mensen hoeft te staan, want dan sta je toch iedereen maar in de weg.
De liftbaas van de ankerlift helpt je altijd, die duwt je op je plaats en haakt het touw van je monoski aan het anker; het enige wat je moet doen is overeind blijven met je skistokjes, en dan ga je met een klein rukje omhoog. Tijdens het omhoog gaan moet je proberen om heel ontspannen je omhoog te laten trekken en af en toe wat bij te sturen; bovenaan staat dan meestal een begeleider die je zegt wanneer je je los moet trekken en hij duwt je dan een stukje verder, zodat je niet in het skispoor staat, en dan kun je weer naar beneden; het gekke is als je de swing eenmaal doorhebt, dan voelt het net zo aan als toen ik nog op twee benen stond, zo dat wop wop door de bochten, kuilen nemen en met zo'n sneeuwsproei remmen. Het is heerlijk om weer boven op zo'n berg te staan, in de zon met een graadje of 25, en om dat prachtige berglandschap in je op te nemen, op een plek waar je normaal met je stoel nooit kan komen. Beneden zie je dan al die gehandicapten naar beneden suizen kris kras door elkaar, de een nog harder dan de ander; de handicap is niet meer te zien, ze zijn allemaal één in de sport en de natuur geworden.
Dat zijn weer momenten om dankbaar te zijn dat je het weer tot hier hebt mogen brengen. Het geeft het zeker wel een extra dimensie. Ook de mensen met een neklaesie of diegenen die een beperkte hand- of armfunctie hebben halen hun hart op met de skibob; na een paar dagen gaan die ook veelal zelfstandig naar beneden. Als het goed gaat, gaat men ook wel naar andere pistes, en aan het einde van de week, vrijdags, is er altijd een wedstrijd, niet zozeer om te kijken wie de beste is als wel om te zien hoe de vorderingen zijn; heel leuk met 's avonds de prijsuitreiking met Schnapps, een zoen van de instructrice en een vaantje. Maar ja, aan elk leuk ding komt een einde en zaterdags was het weer met z'n allen huiswaarts gaan in de bus, wel leuk omdat je nu iedereen aardig kent. Ik denk dat ik dit wel weer elk jaar wil gaan doen.
J.P. de Boer
Das 1e Rolli-Hotel der Alpen
Na enkele jaren met de Vereniging Gehandicapte Wintersport op pad te zijn geweest in Maria Alm in Oostenrijk, gingen we op zoek naar de ideale ski-accommodatie. Inmiddels hebben we een bijzonder adres gevonden: Sporthotel Weisseespitze **** in het Kaunertal in Oostenrijk. Wij maakten zo'n bijzondere accommodatie niet eerder mee.
Mijn partner maakt gebruik van een mono-ski (zit-ski) en kan ten gevolge van zijn dwarslaesie geen stap meer lopen. Om de mono-ski -sport goed zelfstandig (samen) te kunnen uitoefenen zochten we een ski-gebied met sleepliften (en stoeltjesliften om deze eventueel 'veilig' uit te proberen), een hotel aan de piste of een piste, goed bereikbaar per auto, sneeuwzekerheid, een rolstoeltoegankelijk hotel. Met name ikzelf had nog meer noten op mijn zang. Ik wilde ook een sfeervol hotel, een comfortabel hotel met echt goed eten en de luxe van zaken als een sauna en zwembad, niet alleen maar rekening houden met beperkingen. Een goede kennis attendeerde ons op 
www.weisseespitze.com
Uiteindelijk kwamen we maart jl. terecht in Sporthotel Weisseespitze****, das 1e Rolli-Hotel der Alpen. Deze kreet suggereert wellicht dat het gaat om een hotel speciaal voor rolstoelgebruikers. Niets is minder waar. 'Fein gemischt' is de beschrijving die de hoteleigenaren meegeven. Het hotel bestaat al een aantal generaties. 'Vanouds' komen er al rolstoelgebruikers in zomer en winter. Zowel de gletscher als de pistes in het nabijgelegen Fendels lenen zich namelijk goed voor mono-skiing. 's Zomers wordt er m.n. 'gebiked' rondom het stuwmeer de Weissee. Enkele jaren geleden is er een nieuwe vleugel aangebouwd. Hierdoor was het mogelijk het hotel op en top rolstoeltoegankelijk te maken: van parkeergarage tot gedeeltelijk verlaagde bar, van zwembad/sauna tot de brandgang. Ik meen dat er in de nieuwe vleugels wel 20 geschikte kamers zijn. Kamers van >40m2 met goed sanitair en een heel goede service-verlening. Met deze nieuwe opzet hebben de eigenaren (Karin en Charly Hafely), naar onze mening meer dan verdiend, de prijs en het predikaat: 1e Rolli-hotel der Alpen gewonnen.
Het hotel heeft goede relaties met Pratschberger (dé mono-ski ontwerper/ fabrikant). Het is dus zelfs mogelijk je maten door te geven zodat bij aankomst je huurski klaarstaat. Wantrouwig als we zijn, durfden we dit niet zomaar aan en hebben we de afgelopen winter het eigen materiaal ingeladen. Ervaringen van medegasten in het hotel waren echter zo goed dat we volgend jaar wel beter weten. Medegast was onder meer een lichamelijk en geestelijk gehandicapt jongetje van een jaar of zes. Voor hem stond een soort "buggy" op ski klaar waarmee zijn vader hem de piste op kon nemen. Het klinkt wat amateuristisch maar het was echt prachtig gemaakt.
Naar de gletscher toe is het wel 15 tot 30 minuten rijden, afhankelijk of je op de stoeltjeslift wilt/kunt opstappen of doorgaat naar een parkeerplaats van waaraf verschillende sleepliften toegankelijk zijn. Deze weg is (goed) te rijden met winterbanden. Wij hadden die niet. Dit bleek echter geen echt probleem omdat het hotel als service biedt, je met een busje naar de piste te brengen. We hebben ook een aantal dagen in het nabijgelegen Fendels geskied. Een klein ski-gebiedje met zo'n acht geschikte liftjes. Veel groener dan de gletscher. Een goed alternatief bij stormachtige dagen, wanneer het gletschergebied wordt afgesloten (er zijn dus ook wel enkele nadelen).
Naast de dinerzaal is een speelruimte voor kleine kinderen. Zowel in Fendels als op de gletscher is er een kinderski-school. In de sauna zijn de deuren breed en volop douchestoelen beschikbaar. Allemaal redenen waarom wij ongetwijfeld terugkeren naar Hotel Weisseespitze.
Tot slot: de zgn. prijs/kwaliteitverhouding vonden wij meer dan goed. Maar we realiseren ons dat wat voor de een niet voor de ander heel duur is. Daarom moet ieder dit voor zich beoordelen.
Meer informatie: Sporthotel Weisseespitze, Plats 30, 6524 Kaunertal/Tirol Austria.
Fam. Karin und Charly Hafele, telefoon: +43/(0)5475 316, fax: +43/(0)5475 316-65,
E-mail: , internet: www.weisseespitze.com
Vakantie-ervaringen in Oostenrijk
Oostenrijk is een land dat per definitie nu niet bepaald aantrekkelijk lijkt voor rolstoelers: kleine bergen - grote bergen, maar grote bergen het meest.
De bergen hebben op ons, mijn echtgenote en mij, altijd een grote aantrekkingskracht gehad, zowel in de zomer als in de winter. Nu, met voor mij een handbewogen rolstoel, vraagt een en ander wat meer voorbereiding: daarvoor hebben we internet gebruikt.
Een goede start voor Oostenrijk is www.tiscover.at van waaruit zeer bruikbare informatie is te verzamelen. Het zoeken op zich is, als je er de tijd voor wilt nemen, al een soort vakantie-ervaring.
Wij maakten gebruik van de mogelijkheid om bij de plaats waar je belangstelling voor hebt als enige zoekoptie op te geven: behindertengerecht.
Ooit hadden we eens overnacht in Radstadt, in de nabijheid van de Tauern-autobahn. Afstand ± 980 km, dus in een dag te bereiken.
We vonden daar via internet de “Biberhof” met een aantal appartementen, waarvan één op de begane grond is aangepast voor rolstoelgebruikers. De woonkamer is heel groot met telefoon, kleuren-tv en zithoek. Tevens kan er slaapgelegenheid voor twee personen worden gemaakt. Een deur geeft toegang tot een groot betegeld terras! Dan de twee-persoons slaapkamer waar nog een extra slaapbank kan worden opgemaakt tot bed. Prima matrassen, maar het bed, zoals vaak, wat aan de lage kant. Een complete keuken met afwasmachine en oven heeft een grappige en erg gezellige uitbouw met eethoek, van waaruit we ’s morgens het gebeuren op de boerderij konden aanschouwen.
De douche-ruimte is met een niet te forse rolstoel goed te berijden. Naast de wastafel een toilet met beugels en daarnaast een royaal douche-oppervlak. Antislipvloer, beugels langs de wand etc.
De fam. Holzmann is zeer vriendelijk en behulpzaam!
De Biberhof ligt een paar kilometer buiten Radstadt: pak de auto als je even boodschappen wilt doen. Voor een wandeling naar Radstadt moet je wat meer tijd uittrekken. Het hellingpercentage van het laatste stukje vroeg om “potig “ duwwerk, een drankje was toen welverdiend.
De omgeving van Radstadt is alleszins de moeite waard: wij waren er dit keer in oktober en hebben Oostenrijk in herfsttooi gezien. Een werkelijk weergaloos kleurenspel: de berghellingen bedekt met de meest fantastisch gekleurde bomen tegen de achtergrond van een vaak strakblauwe hemel – maar dat moet je wel treffen natuurlijk!
Wij maakten enkele wat langere autotochten: die over de Grossglockner-Hochalpenstrasse was een hoogtepunt, letterlijk en figuurlijk.
Een plaatsje om ook even te bezoeken is Hallstad aan de Hallstadtter See; als vogelnestjes zijn de huizen tegen de bergwand gebouwd. Het centrum van Hallstadt moet je te voet doen (rolstoelparkeerplaatsen aanwezig buiten het centrum).
Mocht je meer willen weten:
Fam. Holzmann - BIBERHOF - Radstadt
Telefoon: +43 (0)6452/7533, Fax: +43 (0) 6452/7533-14
Website: www.biberhof-radstadt.at , E-mail:
Of:
Louwrens en Rosita v.d. Voet,
Telelefoon: (0546) 812353, E-mail:
- Oostenrijk: Monoskicursus, Alois Praschberger, Tel. ++435373 425700
