Emotioneel herstel

Het is normaal als je je neerslachtig voelt na het ongeluk of de ziekte waardoor je verlamd raakte. Je hebt het normale functioneren verloren van (een deel van) je lichaam, dat je tot nu toe als vanzelfsprekend beschouwde.

Gevoelens van woede, verdriet, angst en frustratie - maar ook ontkenning - zijn normale reacties die je allemaal kunt ervaren. Wentel je er niet in, maar doe ook niet alsof het er niet is. Huil, als je zin hebt om te huilen of omdat je boos bent. Dat kan opluchten en nieuwe moed geven om door te gaan. Geef jezelf de tijd om emotioneel te herstellen. Geleidelijk aan zullen hoop, acceptatie en levenslust steeds sterker worden. Ook al is volledig accepteren van je handicap misschien niet mogelijk: de meeste mensen leren hun handicap een plaats in hun leven te geven en een leven te leiden dat voldoening geeft.

Misschien voel je je juist heel optimistisch en strijdlustig. Iedereen reageert anders op zo’n schok als deze. Die strijdlust kan je energie geven om de revalidatie aan te kunnen. Mogelijk komt het verdriet om je verlies dan later, maar dat hoeft niet.

Het behandelteam in het revalidatiecentrum helpt je met al deze gevoelens om te gaan. Als je wilt, kun je er met een psycholoog over praten. Contact met lotgenoten kan ook steun geven.

Je familie en je vrienden moeten ook wennen aan de nieuwe situatie. Ook zij moeten zich aanpassen en wennen aan de veranderingen. Zij hebben hun eigen verdriet, boosheid of frustratie. Het is belangrijk dat er in het revalidatiecentrum ook aandacht aan hen wordt besteed. Zo worden er zogenaamde ‘meeloopdagen’ georganiseerd, waarbij je partner en/of familie een dag kan ervaren hoe jouw dag eruitziet en ze vragen kunnen stellen. Ook worden er speciale bijeenkomsten georganiseerd voor partners en familie. Het is belangrijk hieraan deel te nemen om elkaar over en weer te kunnen helpen en steunen.